دکتر علی شریعتی درعبارت زیبایی می گوید :«هرکس آنگونه می میرد که زیسته است ». تشییع امام خمینی(ره) و حضور میلیونی عاشقان آن امام راست گفتار و صداقت پیشه جلوه ای از آن عظمت و وسعتی بود که وی در طول عمر خود بارها به رخ چشمان جستجوگر و حقیقت طلب کشیده بود.هر شخصیت تاریخی خواه ناخواه هواداران و مخالفانی دارد که هریک به زعم خود جلوه ای را در ذهن ثبت و ضبط می کنند من اما فارغ از این نگاه ها ترجیح می دهم که امام را انگونه ببینم که در زمان حیات وی که مصادف با دوران نوجوانی من بود ،دیده ام.
زمانی که قصد رفتن به جبهه را داشتم قبل از عزیمت همراه با پدرم حجت الاسلام علیخانی به دیدار امام رفتیم و هنوز از خاطر نبرده ام که قرار گرفتن در برابرآن چهره نورانی چه وجد وشوری را در جانم ریخت ،لذتی که همچنان در خویش زنده نگه داشته ام و برای نسل من که اکنون جز غوغا و هیاهو نمی بیند همین لحظه ناب شهودی کافی است تا عظمتی که درورای مباحث مختلف گم و صداقتی که در لابه لای ادعاهای بدون عمل گم می شود را در یادآوری آن خاطرات شیرین ،همچون کیمیایی پیدا کنم.
امام خمینی برای من همچنان زنده است .رهبری که هیچگاه از مردم و خواسته های آنان فاصله نگرفت و همانقدر با خودباختگی مخالف بود که با تحجر و همانقدر با مسوولیت مانوس بود که با آزادی و تا آخرین لحظات به جای انکه داعیه فتح جهان داشته باشد قصد فتح قلوب را در سر داشت و الحق که موفق نیز بود و با آنکه تمام عمر خود را برای مردم گذاشته بود بازهم بیش از آنکه خود را قیّم مردم بداند خادم و شرمسار آنان می دانست:«من وقتی مواجه می شوم با این اشخاصی که همه امید زندگی شان را در راه خدا داده اند،جوان هاشان را داده اند...جز اینکه برای خودم احساس حقارتی بکنم ،نمی توانم چیزی بگویم ،من همیشه این مطلب در ذهنم بوده است که در مقابل ملت ایران ،...من خدمتی نکرده ام ،نتوانسته ام دین خود را به اینها ادا کنم» (صحیفه نور-جلد اول صفحه 531).
تهران-خرداد۶۸،به یاد یار سفر کرده
(من-سمت چپ- و دوست قدیمی ام ،محمد درافشانی،سمت راست تصویر )
